BINNENKIJKEN | In een woonboerderij in Enumatil

BINNENKIJKEN | In een woonboerderij in Enumatil

januari 7, 2020 0 Door admin

Coen Tillema komt uit een dorp en zocht een boerderij. Maar niet die lelijke in Enumatil, die keer op keer te koop werd aangeboden. Toch woont hij daar ondertussen al twaalf jaar en geniet hij van de mogelijkheden die het boerenonderkomen biedt. Samen met Ingrid, en hun tien kinderen. ,,Dit is ons thuis.’’

Coen dacht dat het een nieuwe boerderij was. En dat sprak hem niet aan. Bovendien was het geen schoonheid. Maar toen hij tóch ging kijken ontdekte hij dat hij zich had vergist. Niet alleen zaten er overal nog stokoude gebinten, maar ook de schuur waar het kleinvee stond en de hooizolder was, spraken duidelijke boerentaal. Bovendien keek je zo omhoog naar het rieten dak, was de woonkamer gedateerd en waaide je zowat de keuken uit. Kortom, een klusproject waar de meeste mensen nachtmerries van krijgen.

Maar Coen voelde zijn hart een slagje over slaan. ,,Dat was net iets voor hem’’, zegt zijn vrouw Ingrid. Kort na de aankoop van de boerderij ontmoette ze Coen en al snel stond ze op de steigers de gevels te schilderen. Verven is haar hobby, vormgeven is Coens passie. Precies wat die oude kop-hals-rompboerderij nodig had.

De verbouwing duurt al jaren. En gaat vast nog jaren door. Want als iets oud en lelijk is, dan vindt Coen het juist een uitdaging het nieuw leven in te blazen. Inmiddels zijn er elf slaapkamers gerealiseerd, brandt in een droom van een woonkeuken een warme speksteenkachel, ademen veel gangen de sfeer van hoe een boerderij er uit moet zien en is de woonkamer met z’n schouwen, diepe vensterbanken en weergaloze uitzicht indrukwekkend. En in de schuur, waar eerst de pinken stonden, zijn nu de showroom en de werkplaats van Coens interieurbedrijf Artyx.

Inloophuis

Door alle kinderen met hun aanhang, vrienden en aanloop is het er vaak een gezellige boel. ,,Een boerderij leeft. En heeft geleefd. Dat moet zo blijven. Het is hier net een inloophuis. De kinderen nemen in het week-
einde vrienden mee die blijven slapen, en als er feesten worden georganiseerd, is het altijd hier. Plek genoeg. Iedereen kan hier zijn eigen leven leiden. Dat maakt dat de boerderij voor 100 procent een thuis is’’, zegt Coen, die het ook heerlijk vindt dat de muziek er net zo hard aan kan als hij wil.

Wie het erf oprijdt, belandt aan de achterkant van de boerderij. Daar is de showroom met high-end designmeubelen voor beeld en geluid. En ook de kantine voor het personeel. De meeste mensen komen achterom de boerderij in, maar er is ook een officiële voordeur in de ‘kop’ en een zijdeur in de ‘hals’ van de boerderij. Wij kiezen voor de zijdeur en stappen over vierkante grijze boerenplavuizen de sfeervolle gang in.

Rechts is de keuken, de trots van de hele familie. Dit is het hart van het huis en de plek waar iedereen graag zit. Aan de lange boomstamtafel – gemaakt door Coen – of in een hoekje naast de kachel. Grijs is de kleur die je overal in huis aantreft. ,,We houden niet van wit’’, zegt Ingrid. ,,Mensen denken vaak dat wit ruimtelijk is, maar dat vinden wij juist van grijs.’’ In de keuken is goed te zien wat ze bedoelt. De verschillende grijstinten combineren ook prachtig met de houten keukenkastjes.

Boven de keuken verbindt een glazen brug de bovenste etages met elkaar. Daar zijn heel wat slaapkamers, die allemaal een eigen fotobehang hebben. De kinderen hebben zelf iets uitgekozen. Zo is er een stoere leeuwenkamer, een groene bamboekamer, een wereldse kamer met kaarten, koffers en globes en een kamer met tropisch apenbehang. En bijna overal zijn de grijzen de verbindende kleuren, waardoor het geheel een eenheid is. Alleen de kamer van de jongste dochter Eline is lekker eigenzinnig wit.

Hoe meer kinderen de deur uit gingen, des te meer logeerkamers de boerderij kreeg. En ze worden graag en veel gebruikt. Alle kamers zijn zo groot, dat het wel appartementjes lijken.

Jacuzzi

Beneden is de master bedroom. Die lijkt eerder een serieus appartement dan een slaapkamer. In de donkere sfeervolle ruimte staat behalve een bed ook een grote jacuzzi. In een hoek is een inloopdouche gemaakt en verderop gaat de slaapkamer over in een linnenkamer.

Wie voor de eerste keer door de boerderij loopt, verdwaalt makkelijk. Het is een wirwar van kamers en gangen, van deuren en vertrekken. Je ontdekt steeds weer iets nieuws. Zo staan we opeens in een kantoor, waarvoor aan de zuidkant van het pand als het ware een hap uit het dak is genomen. En er is nog een washok, met een bijzondere, ouderwetse wringer. ,,Die komt uit de boerderij die een rol heeft gespeeld in de film over IJje Wijkstra, de bekende Westerkwartierder die vier politiemannen heeft doodgeschoten. Voor de film is de boerderij in brand gestoken, en je kon voor die tijd spullen komen ophalen’’, herinnert Coen zich.

Hij heeft een zwak voor oude dingen, hoewel je dat van een man die zijn brood verdient met strak design niet verwacht. Ook Ingrid houdt van een mix van oud en nieuw. Alleen design, dat vinden ze te kil en ongezellig. Ze houden van dingen met een verhaal, van een boerderij met geschiedenis. Ook zij hebben inmiddels geschiedenis toegevoegd aan die van hen, die in de 19de eeuw is gebouwd. Wat zou er allemaal zijn gebeurd op die plek? Wie hebben er geleefd en op welke manier?

Zoon Thijs heeft inmiddels zíjn verhaal toegevoegd dankzij een ludieke actie van zijn huisdier, een baardagaam. De grote hagedis wist te ontsnappen en verschuilde zich tussen etagevloer en keukenplafond. ,,Toen hebben we het plafond er uit gesloopt om hem te pakken te krijgen, maar ik vond hem uiteindelijk terug in mijn slaapkamer.’’ De hele actie was het begin van een nieuwe keuken, dus helemaal voor niets is de reddingsoperatie niet geweest.

De woonkamer wordt het volgende project. Het lijkt een verbouwing zonder eind. Maar misschien is dat wel de bedoeling. Een vormgever wil immers vormgeven. Als alles ooit écht klaar is, dan verlangt Coen vast
naar een nieuwe uitdaging. Wat? Wellicht gaan ze dan op zoek naar een kleíne boerderij. Om opnieuw van zo’n huis een thuis te maken.

Wie het samengestelde gezin van Coen en Ingrid Tillema, met Dennis (24),
Anouk (22), Marloes (18), Eline (16) Thijs (17), Julian (11) en de uitwonende kinderen Jan (24), Robert (24), Rutger (21) en Nadien (20).
Wat verbouwde boerderij in Enumatil.
Gebouwd in 1856.
Eerste project showroom voor Artyx.
Woonwens woonkamer verbouwen.
Aantal slaapkamers 11.
Fijnste plek de keuken.
Woontip grote ruimte, grote spullen.
Favoriete woonwinkel Roadz in Roden.
Favoriete kleuren Industrial grey (Flexa), Yippee Blue (Histor) en grijs (RAL 7035).
Droomhuis dít, en later misschien een kleín boerderijtje.
Bijzonder bedrijf in highend tv-meubelen aan huis.
Website artyx.nl

TEKST SHYRA HUETING
FOTO’S JILMER POSTMA

Source: woonblog