COLUMN | Vrouw op de bouw 11: afbreken en opruimen

COLUMN | Vrouw op de bouw 11: afbreken en opruimen

juli 17, 2020 0 Door admin

Auw! Met mijn heup stoot ik tegen een steigerplank. Geïrriteerd gooi ik al bukkend de 20 kilo zware buis op de rest van de stapel. Als ik weer overeind kom, voel ik een zeurende pijn in mijn bovenrug en armen. Dit is aflevering 11 van Vrouw op de bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

Ik ben aan het opruimen. Al zou je dat niet zeggen, als je om je heen kijkt. De ooit relatief nette bouwplaats is veranderd in een chaotisch terrein vol staal en hout. Een kruipdoor-sluip-door-doolhof van steigerplanken, stokken, stempels, schoren en statieven. Waar je alleen de uitgang bereikt, als je je buik inhoudt en bips samenknijpt. En de blauwe plekken en schaafwonden op je benen voor lief neemt.

Die spullen stonden de afgelopen maanden rond en in ons huis. De steiger was nodig om veilig rond het huis en op het dak te kunnen lopen. De stempels gebruikten we ter ondersteuning van de betonnen vloer en het dak, omdat de constructie zelf nog niet stevig genoeg was.

Inmiddels zijn de muren opgemetseld, is het beton uitgehard en stevig genoeg. De stempels zijn dus niet langer nodig en ook de steiger kan terug naar het bedrijf waar we alles hadden gehuurd. Nu moeten we alleen nog even de boel afbreken. Makkie toch? Niet dus.

Zo eenvoudig als de spullen hier kwamen – een telefoontje en een vrachtwagen leverde alles de volgende dag af – zo lastig is het om het materiaal weer op te ruimen. Want hoe krijg je een 5 meter lange steigerplank vanaf het dak naar beneden? En dan niet eentje, maar 150 stuks? En hoe til je honderd stempels van de eerste etage naar de begane grond?

Al met al moeten we minstens 800 steigeronderdelen en 400 stempels verplaatsen en opstapelen. Ruim 1200 in totaal! Wat een rotklus. Maar doen we het niet, dan ligt alles in de weg en loopt de huur maar door. Die 1500 euro per maand kunnen we goed gebruiken voor muurverf of badkamertegels.

En dus gooien we al dagenlang planken van 6 meter hoog naar beneden, ontmantelt Wilfred samen met een oom de zoveelste steiger, leggen we buizen van de juiste lengte bij elkaar en sjouw ik als een heuse gewichtheffer met stempels rond. Mijn biceps groeit met de minuut. Mijn rugpijn trouwens ook.

Als ik even sta uit te hijgen, vraagt de timmerman of ik al bijna klaar ben. ,,Ja, nog maar 25 stempels te gaan’’, antwoord ik opgelucht. Hij knikt. ,,Wist je trouwens dat je die stempels heel netjes op de bok moet leggen? Rijen van 7 naast elkaar, 7 lagen in totaal. En de laatste er schuin overheen. Zo weet de verhuurder dat er precies 50 stempels op een bok liggen. En kan hij ze meteen weer doorverhuren.’’

,,Grapje, zeker?’’, vraag ik lachend. Want zo heb ik het niet gedaan. De timmerman kijkt bloedserieus. ,,Echt waar. Anders rekent het verhuurbedrijf een hoog uurloon om het alsnog zelf te doen.’’ Met onze acht bokken zouden we zo een paar honderd euro kwijt zijn. Hmm. Er zit dus niets anders op dan de honderden stempels eruit te halen, en ze er opnieuw in te leggen, zoals het hoort.

Met een stram lijf begin ik de volgende ochtend balend aan de eerste bok. Maar dan begint de zon te schijnen. En ruik ik de frisse, knisperende lucht. Een meerkoetje zwemt zachtjes voorbij. Ik hoor een bouwvakker meefluiten met een liedje op Radio 100 % NL. ,,Ach’’, spreek ik mezelf opbeurend toe, ,,ik voel in elk geval dat ik leef.’’ Nog maar 375 stempels te gaan.

Meer lezen van Jikke? Hier lees je hoe haar bouwavontuur begon. Ga je ook een huis bouwen? Zo maak je een indelingsplan.

Source: woonblog