COLUMN | Vrouw op de bouw 17 : Stroom slurpen

COLUMN | Vrouw op de bouw 17 : Stroom slurpen

augustus 28, 2020 0 Door admin

Enig idee wat het jaarlijkse stroomverbruik van een gemiddeld gezin is? Ongeveer 4500 kWh. En wat hebben wij erdoor heen gejast sinds onze nieuwe woning is aangesloten op het elektriciteitsnetwerk? Bijna hetzelfde. Maar dan in een maand! En ik maar denken dat we een klimaatneutraal huis bouwen… Dit is aflevering 17 van Vrouw op de Bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

De boosdoeners zijn de kachels en condensatiedrogers, maar vooral de warmtepomp: ons alternatief voor de cv-ketel. Nieuwbouwhuizen krijgen sinds vorig jaar zomer namelijk geen gasaansluiting meer. Een heel verantwoord besluit, maar dat wel veel gedoe is om uit te voeren, zo merken we de laatste weken.

Om te beginnen is de warmtepomp nogal een bakbeest. Drie sterke mannen en een grote steekwagen zijn nodig om het 260 kilo wegende apparaat de technische ruimte in te krijgen.

Daar ligt de vloer bezaaid met alles wat nodig is om de pomp aan de praat te krijgen: koppelstukken, buizen, kranen, schroeven en een buffervat van 500 liter. Een indrukwekkende chaos, waar onze installateur enthousiast mee aan de slag gaat.

Wilfred en ik maken ondertussen iets waar we wel verstand van hebben: een waterpas plateautje van beton. Daar komt de buitenunit van de pomp op te staan. Dat apparaat onttrekt warmte aan de buitenlucht en verplaatst zich via een compressor naar de pomp binnen.

Na wat rekenwerk komen we tot de conclusie dat ik 25 zakken cement moet kopen. Met een auto die bijna door z’n vering zakt vanwege de 625 kilo zware vracht achterin, arriveer ik even later weer bij de bouwkavel.

Wilfred en mijn oom Jimmy staan klaar om het beton ter plekke te maken in een kruiwagen. Zak leegschudden, water erbij, omscheppen en storten maar. Met het zweet op de rug en betonspetters in het gezicht staren we twee uur later tevreden naar een super strak verhoginkje. Waar de volgende ochtend een afdruk van een poezenpoot in staat.

Die dag komt onze installateur opnieuw langs. Pas aan het einde van de middag, na bijna 16 uur sleutelen, kan de pomp aan. Van het scherm kunnen we aflezen hoe de temperatuur van het water in het buffervat langzaam oploopt: 13 graden, 14 graden. En tegelijkertijd voelen we dat de vloer warm wordt. Wat geweldig!

Onze blijdschap neemt meteen weer af als we het stroomverbruik zien: maar liefst 10 kWh. Dat is ruim 2,50 euro per uur! Ach, dat is vast een opstartdingetje, denken we optimistisch.

Bovendien is de buitenunit nog niet aangesloten op de pomp, omdat enkele onderdelen ontbreken. Die zijn er pas over een maand. Tot die tijd wordt het water puur elektrisch opgewarmd. Dat kost natuurlijk veel energie.

Maar als we na drie dagen zien dat de pomp nog altijd zoveel stroom verbruikt, beginnen we ons zorgen te maken. Als dit zo doorgaat, bedraagt onze energierekening straks 1800 euro per maand. Lichtelijk hysterisch bellen we onze installateur. Ook hij schrikt, maar heeft wel een oplossing. We moeten de temperatuur van het water in het buffervat bijstellen van 30 naar 20 graden.

Met piepende banden scheurt Wilfred nog diezelfde avond naar de bouwplaats. Het advies werkt, want het verbruik daalt direct naar 2 kilowatt per uur. Dat ziet er beter uit. En wie weet gaat het nog verder naar beneden zodra de buitenunit het ook doet.

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes op weg naar ons klimaatneutrale huis. Sinds enkele weken liggen er 23 zonnepanelen op het dak. Op een zonnige winterdag genereren die zeker 2 kWh stroom. Natuurlijk duurt het nog jaren voordat we deze investering hebben terugverdiend.

Maar toch voelt het nu al als gratis stroom. Een troostende gedachte, als ik naar de warmtepomp kijk.

Meer lezen van Jikke? Lees hier de eerste aflevering van haar serie. Wil je je ook verdiepen in zonnepanelen? Hier vind je heel veel info.

Source: woonblog