COLUMN | Vrouw op de bouw 19: altijd langer dan je denkt

COLUMN | Vrouw op de bouw 19: altijd langer dan je denkt

september 11, 2020 0 Door admin

Het ziet er wel een beetje raar uit: liggend op mijn zij, met m’n neus vlak boven de grond, ben ik plinten aan het lakken. Gelukkig ben ik de enige in huis. Wat maakt het eigenlijk ook uit? Dat er überhaupt al plinten tegen de muren zitten, is gewoon heel goed nieuws! Dit is aflevering 19 van Vrouw op de Bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

De meeste mensen hebben ze niet eens. Of bevestigen ze pas tegen de tijd dat ze hun huis weer te koop zetten. In ons geval hebben we een flinke stok achter de deur. Binnenkort wordt de linoleumvloer gelegd. Voor een strak resultaat is het belangrijk dat de plinten er dan inzitten, geverfd en al.

Dat geldt ook voor de deurkozijnen en wanden. Hoe eerder we die in de lak en latex hebben, hoe minder we straks hoeven te priegelen met afplaktape en stucloper.

Wie ooit een nieuwbouwhuis heeft gekocht of gemaakt, begrijpt in welk stadium van het bouwproces we ons bevinden: de afwerkfase. Een verraderlijke periode, omdat die altijd langer duurt dan je denkt.

Wilfred en ik staan al elk vrij uur met een kwast of roller in de hand, maar nog altijd zijn we niet klaar. En dan hoeven we nog niet eens de tientallen spotjes op te hangen, want dat doen een lieve oom en tante voor ons.

Ondanks de tegenvallende hoeveelheid werk, vorderen we gestaag. Zo flink zelfs, dat bijna alles af is op de ochtend dat de vloerenleggers zich melden. Nu staat op ons to-dolijstje ‘alleen nog maar’ het verhuizen en het installeren van de keuken.

Die staat al bijna een jaar ingepakt in onze opslagruimte, samen met de rest van onze inboedel. Het is een Italiaans exemplaar, die Wilfred en zijn vader eigenhandig hebben opgehaald uit dat land, in een grote verhuiswagen. Hun rug doet nog zeer van het sjouwen.

Nu moeten we al die zware kasten en dozen op onze eerste etage zien te krijgen, want daar komt de keuken te staan. Maar hoe? Ze passen namelijk niet door het trapgat.

Een lift huren misschien, of een verhuisbedrijf inschakelen? Maar dan komt overbuurman Diederick van zeilschool de Stipe met een idee: hij biedt aan om met zijn heftruck alles via het dakterras naar boven te takelen.

Probleem opgelost. Of toch niet? De nachten voorafgaand aan ‘de grote dag’ flitsen allerlei doemscenario’s door mijn hoofd. Stel dat er weer een storm over het land raast? Wat als het regent? Of de heftruck te klein is?

Op de bewuste ochtend waait het inderdaad stevig. Zeker windkracht 5. Maar dat is niets vergeleken met storm Ciara of Dennis. En het is droog! Opgelucht, maar met fikse wallen onder mijn ogen, rijd ik naar ons huis. Wilfred is dan al met een grote bus onderweg naar de opslag, om samen met twee sterke kerels de keuken in te laden.

Als ze na een tijdje arriveren, kan al gauw de eerste kast met de heftruck naar boven. Zou hij het halen? Even is het spannend, maar dan zie ik dat de ‘armen’ van de heftruck makkelijk boven het dakterras uitkomen.

Vriendin Marieke en ik tillen de kast van de pallet af en brengen hem zo naar de woonkamer op de eerste etage. Makkie! Nog maar twintig te gaan. Precies twee uur later zitten we met z’n allen in de bouwkeet aan de taart om te vieren dat het is gelukt. Zelfs twee banken en een loodzware open haard zijn zonder schrammetje boven gekomen. Wat een prestatie!

Aan de volgende, misschien nog veel grotere, uitdaging denk ik nog maar even niet. Want hoe installeer je een keuken als alle instructies in het Italiaans zijn? En je die taal niet spreekt? Il tempo arriva, il tempo arriva…

Komt tijd, komt raad.

Meer lezen van Jikke? Begin hier met haar eerste column. Tijd voor een nieuwe keuken? Lees hier wat de keukentrends van 2020 zijn.

Source: woonblog