COLUMN | Vrouw op de bouw 22: alsof we een cadeautje uitpakken

COLUMN | Vrouw op de bouw 22: alsof we een cadeautje uitpakken

oktober 2, 2020 0 Door admin

Als een stel ondeugende apen hangen drie jongens ondersteboven te slingeren aan de bouwsteiger. Mats en twee vrienden zijn moe van het sjouwen en rusten even uit. Al de hele ochtend helpen ze ons met het afbreken van de bouwsteiger. Dit is aflevering 22 van Vrouw op de bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

Een pittige klus, want die stalen schoren en platforms zijn zwaar. Maar vandaag werk ik mezelf graag in het zweet, want het dient een goed doel. Nu de stukadoors klaar zijn met het pleisterwerk, is de steiger overbodig en mag hij na een jaar eindelijk weg. Hoe fijn is dat!

Terwijl we laag voor laag afbreken, laat het huis steeds een stukje meer van zichzelf zien. Alsof we langzaam een cadeautje uitpakken.

Tegen lunchtijd leg ik de laatste ladder op de bok en lopen Wilfred en ik als twee blije kinderen om de ‘kale’ woning heen. We bewonderen elke muur, elk hoekje. We krijgen maar geen genoeg van ons eigen bouwwerk.

Na een weekje zweven, dalen we weer neer op aarde. We moeten verder. Nu het voorjaar is en de temperatuur stijgt, willen we ook graag ergens buiten kunnen zitten. En dus breken Fase Twee en Drie aan: een dakterras maken en het bouwterrein opruimen.

Nadat we samen honderden balken en vlonderplanken naar de eerste etage hebben getild, gaat Wilfred met zijn afkortzaag en boormachine aan de slag. Ik stort me op het fatsoeneren van de kavel. Dat is hard nodig.

Nu het steigermateriaal is opgehaald, lijkt de grond wel ontploft. Het terrein ligt bezaaid met bouwafval. Het is zo’n bende, dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. De keuze valt op het hout, want daar is het meeste van. Ik maak een stapel voor het schuurtje en een stapel timmerhout. De rest belandt in de vuurschaal. Al gauw zit ik samen met de kinderen lekker te porren in het vuur; de troep moet maar even wachten.

Terwijl Wilfred onafgebroken boort en zaagt, sorteer ik een dag later het resterende hout en ander bouwafval: oud ijzer, stenen, isolatiemateriaal, gips. Bij gebrek aan een kar – die is gestolen – prop ik de eerste lading in de auto en rijd op zaterdagochtend naar de stort. Maar al ver voor de ingang moet ik tot mijn verbazing aansluiten in een lange file.

Door de coronacrisis is half Nederland aan het klussen en opruimen. Bovendien mogen er maar drie auto’s tegelijk de milieustraat op. En dus kan ik pas na drie kwartier mijn lading kwijt.

Dit doe ik niet weer. Voortaan ga ik op maandagmiddag naar de stort. Dan ben ik zo klaar. Sowieso ben ik wel klaar met dat bouwafval, waardoor onze mooie auto is veranderd in een groezelig hol vol zand. De afdekkleedjes ten spijt.

Als ik na mijn – voorlopig – laatste stortritje weer thuis ben, pak ik meteen een emmer, sop en een poetsdoek. Weg met die troep. Na een paar uur schrobben en stofzuigen bekijk ik tevreden het resultaat: een blinkend schone auto die weer naar bloemen in plaats van modder ruikt.

Een verdieping hoger gaat het er minder zonnig aan toe. Naarmate het dakterras meer vorm krijgt, gaat Wilfred steeds krommer lopen. Bij elke schroef die hij in de vlonderplank boort, neemt de rugpijn toe. Tot het echt niet langer gaat en hij moet stoppen.

Na een week rust en wat bezoekjes aan fysio- en oefentherapeut, krabbelt Wilfred langzaam op. Voorzichtig zaagt hij weer wat planken op maat, maar aan het schroeven waagt hij zich niet meer. Dat klusje nemen oom Jimmy en ik van hem over. Na wat oefenen, jagen we er op een ochtend zeker 1500 schroeven doorheen. De helft van het totaal!

En dan is het dakterras klaar. We halen onze tuinmeubels uit de bouwcontainer en ploffen neer op de bank met een glas witte wijn. Onze eerste officiële relaxplek buiten is een feit!

Dat we nog enkele Fases hebben te gaan – schuur timmeren, bouwcontainer opruimen, grond verplaatsen, tuin aanleggen – doet er even niet toe. Nu eerst genieten. Van die strakke planken en onze semi-opgeruimde kavel.

Meer lezen van Jikke? Begin hier met de eerste aflevering van haar serie. Ga je zelf een nieuw huis inrichten? Check dit artikel voor tips over het maken van een indelingsplan.

Source: woonblog