COLUMN | Vrouw op de bouw 4: major life event

COLUMN | Vrouw op de bouw 4: major life event

mei 29, 2020 0 Door admin

Waterdruppels druipen van mijn kin. M’n T-shirt is nat van het zweet. De spieren in mijn armen branden. Dit is aflevering 4 van Vrouw op de bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

Nee, ik ben niet aan het bootcampen. Ik ben aan het verhuizen. En nee, niet naar ons nieuwe huis, maar naar een tijdelijke huurwoning. Dat zit zo.

Ons ‘oude’ onderkomen is verkocht, al driekwart jaar geleden. Maar de daadwerkelijke overdracht vindt pas deze maand plaats. En aangezien we nog lang niet zijn uitgebouwd, wonen we tot die tijd in een klein vakantiehuisje.

Het schijnt het lot te zijn van de meeste (zelf)bouwers. Het bouwproces loopt tenslotte bijna altijd uit. Ooit gehoord dat een nieuwbouwhuis eerder klaar was dan gepland? Precies. Wij zijn geen uitzondering op die regel. En dus moeten we verhuizen.

Op internet lees ik dat verhuizen een stressvol life-event is – net als het verlies van een dierbare en een echtscheiding. Dat lijkt me wat overdreven. Ik ben in mijn leven al zeker twintig keer van onderkomen verwisseld en dat ging altijd prima. Hoewel verhuizen met een gezin uiteraard meer werk zal zijn, is het vast goed te doen. Als je maar op tijd begint. Bijvoorbeeld met opruimen.

Dankzij de methode van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo is dat waarschijnlijk een makkie. Alleen houden waar je blij van wordt! Toen ik haar boek las, klonk het zo eenvoudig. Maar de praktijk is lastiger. Want ik kom telkens spullen tegen waar ik blij van word, zoals mijn oude dagboeken: Vandaag is de 13e Elfstedentocht gehouden. Elis en Tjeerd hebben bij ons gekeken, omdat wij een kleurentelevisie hebben.

Ik vind de oude typemachine van mijn overleden vader. Die mooie roman waar ik als tiener zo van onder de indruk was. Mijn eerste gedichten. Babykleertjes. Fotoboeken.

Uren breng ik door op zolder. Al opruimend trekt mijn leven aan me voorbij en herinner ik me weer wat we de afgelopen 13 jaar hebben beleefd in dit fijne huis. Als ik ’s avonds een fikkie stook in de tuin en geniet van het uitzicht over de weilanden en bossen, word ik weemoedig. Afscheid nemen doet een beetje pijn.

Maar naarmate de verhuisdatum dichterbij komt, is er geen tijd meer om te mijmeren. Het opruimtempo gaat omhoog, en we moeten keuzes maken. Welke spullen gaan mee naar het gemeubileerde huurhuisje, en wat gaat naar de opslag?

Aangezien we zeker 250 vierkante meter teruggaan in woonoppervlakte en de opslagruimte al bijna ontploft, moeten we radicaal ontspullen. Elke dag zetten weer zetten we meubels op Marktplaats, geven we boeken, cd’s en speelgoed weg en rijden we via de kringloopwinkel naar de stort. En tussendoor bouwen we ook nog een huis! Vrije tijd? Wat was dat ook alweer?

’s Nachts lig ik uren wakker, piekerend over alles wat er nog moet gebeuren: steek-wagentjes huren, hulptroepen regelen, adreswijzigingen doorgeven. De to-do-lijsten worden langer, de wallen onder mijn ogen groter, de tuin leger, en het huis steeds kaler en ongezelliger. Op onze laatste avond in het oude huis eten we zittend op de grond tussen de verhuisdozen een Chinese afhaalmaaltijd.

Ondanks alle doemscenario’s loopt op de verhuisdag zelf alles gesmeerd. Na uren keihard buffelen bij 28 graden, nemen we aan het einde van de middag een verkoelende duik. Want ons nieuwe hutje mag misschien tiny zijn; het staat wel aan het water!

Verhuizen een major life event? Zeker weten. Staat een huis bouwen trouwens ook op dat lijstje?

Meer lezen van Jikke? Lees hier haar serie vanaf de allereerste aflevering. Wil je ook ontspullen? Lees hier meer over de methode van Marie Kondo.

Source: woonblog