COLUMN | Vrouw op de bouw 8: het hoogste punt

COLUMN | Vrouw op de bouw 8: het hoogste punt

juni 26, 2020 0 Door admin

Tijdens elk bouwproject komt er een moment dat het hoogste punt is bereikt. Een bijzondere gebeurtenis, die de bouwvakkers traditiegetrouw vieren met ‘pannenbier’. Dit is aflevering 8 van Vrouw op de bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

Ook plaatsen vrienden en familie vaak een omgezaagde meiboom op het dak, die ze soms nog versieren met papieren bloemen en een leeg bierkrat. Deze eeuwenoude traditie symboliseert voorspoed en vruchtbaarheid, en de hoop dat de nieuwbouw net zo groot, sterk en stabiel mag worden als de boom. En daarnaast is het een stille hint van de schenkers om te worden uitgenodigd voor een borrel als het huis af is.

Dat wij dit moment ook een keer zouden gaan meemaken, lag in de lijn der verwachting. Toch kon ik me dat anderhalf jaar geleden nog bijna niet voorstellen. Het leek nog zo ver weg, zo onhaalbaar. Zeker als je tot je enkels in de blubber staat op een modderig stuk grond vol onkruid, is het best lastig om te bedenken dat hier over een tijdje een huis staat, met een dak erop.

Hoe bijzonder is het dus dat je op een ochtend wakker wordt en weet dat het die dag echt gaat gebeuren: het hoogste punt bereiken! Blij en ietwat zenuwachtig fiets ik dan ook naar de bouwkavel. Al vanuit de verte zie ik een metershoge hijskraan die een grote betonnen dakplaat door de lucht transporteert.

Als ik aankom bij ons huis, ziet het er nog spectaculairder uit: onze timmermannen lopen op de hoge steigers rondom het gebouw, terwijl ze met hun handen aanwijzingen geven aan de kraanmachinist. Ietsje naar links, een stukje naar voren en zakken maar. Zo leggen ze de betonnen platen stuk voor stuk voorzichtig op hun plek. En als ’ie nog niet helemaal goed ligt, wrikken ze hem op z’n plek.

Ik vind het maar een eng gezicht. Doodeng, om eerlijk te zijn. Helemaal als ik hoor dat de hijskraan eigenlijk iets te licht is voor de klus en bovendien niet het juiste aantal hijskettingen bij zich heeft. Elke betonplaat moet met acht kettingen worden vastgemaakt om hem veilig van de vrachtwagen naar het dak te kunnen tillen. Maar de chauffeur heeft er slechts vier. De mannen hebben het probleem provisorisch opgelost door ijzersterke sjorbanden te gebruiken. Ze verzekeren me dat die niet kunnen breken. Ja, ja.

Doemscenario’s flitsen door mijn hoofd: de hijskraan valt om, zoals dat in 2015 gebeurde in Alphen aan den Rijn, en ruïneert ons huis. Of er breekt een ketting af, waardoor de betonplaat naar beneden valt en op Wilfred en de timmermannen terecht komt. Uiteraard dragen ze bouwhelmen, maar daar heb je lekker veel aan als er 2500 kilo bovenop je dondert.

Pas als de laatste plaat op het dak ligt, gaat mijn hartslag weer omlaag. Voorzichtig loop ik over ons dak om de timmermannen een high five te geven. Het is gelukt! En dat gaan we vieren. Niet met pannenbier, want het is nog maar half tien ’s ochtends. Wel met taart en koffie. En een dikke zak kibbeling als lunch.

Een maand later haal ik opnieuw gebak. Er is namelijk een laag beton op de dakplaten gestort. Daardoor is het dak een paar centimeter hoger geworden en hebben we dus opnieuw het hoogste punt bereikt. Vieren dus!

Het enige waar we nog altijd op wachten, zijn onze vrienden en familie met een meiboom. Ik ben bang dat zij niet meer komen.

Meer lezen van Jikke? Begin hier met aflevering 1 van haar bouwcolumn. Wil je zelf ook een huis gaan bouwen? Hier lees je tips en tricks en vind je handige checklists.

Source: woonblog