DMNMW | Verhuiskisten van De Vries

november 22, 2019 0 Door admin

In de rubriek ‘Dit mag nooit meer weg’ vertellen lezers over een dierbaar meubelstuk of bijzondere kringloopvondst. Want al verhuis je honderd keer, er is vaak iets dat je nooit achter zal laten. Voor de een is dat een bord, voor de ander een bank. De kisten van Tineke de Vries hebben vroeger heel wat verhuizingen meegemaakt, maar blijven nu voor altijd bij haar.

‘M de Vries en Zoon’, staat er op de kisten die Tineke als salontafel gebruikt in haar Leeuwarder woning. M staat voor Melis, de opa van Tineke. Die begon in 1936 een vervoersbedrijf. Eerst nog met de hondenkar, later met paard en wagen, en nog later deden de vrachtwagens hun intrede. De ‘zoon’ was Tineke’s vader, die bij zijn vader in het bedrijf stapte. Decennialang deden zij verhuizingen door het hele land, en vervoerden zij onder meer goederen zoals de instrumenten van het Frysk Orkest, medicijnen, regentonnen, noem maar op. En natuurlijk allerlei huisraad van mensen die verhuisden. Toen Melis met pensioen ging, nam Tineke’s vader het bedrijf over.

Kwijt

Die huisraad ging toen nog niet in kartonnen dozen, zoals nu. Flinke houten kisten werden er keer op keer voor hergebruikt. ,,Best zwaar zijn ze hoor’’, zegt Tineke. ,,En dan kwam het gewicht van de spullen er natuurlijk ook nog bij.’’ Haar vader was een harde werker, herinnert ze zich van vroeger. ,,Altijd dag en nacht aan het werk. Dat heb je hè, met een eigen bedrijf.’’ Zo’n dertig jaar geleden werd de zaak overgenomen door een zand- en grindvervoerbedrijf. ,,Mijn vader heeft toen nog een tijdje voor hen gewerkt. Dat was eigenlijk best lekker voor hem. Iets meer rust.’’

,,Sommige kisten waren in de loop der tijd al kwijtgeraakt”

Wat er met de houten kisten van het verdwenen verhuisbedrijf gebeurde? ,,Sommige waren in de loop der tijd al kwijtgeraakt. Niet ingeleverd na gebruik. Ik denk dat er aan het eind nog zo’n 25 kisten over waren. Die zijn deels bij familie beland, maar van heel veel is niet meer te achterhalen waar ze zijn.’’

Eigenlijk was Tineke er tot een jaar of drie geleden ook helemaal niet mee bezig. Tot ze ze ineens voorbij zag komen op een foto in een interieurreportage bij instagrammer/influencer Jellina Detmar, die er twee in huis had. ,,Toen dacht ik ineens: hé, dat zijn kisten van mijn vader!’’ Ze stuurde Jellina een berichtje om te vragen hoe ze er aan kwam, en of ze ze misschien kon overnemen. ,,Maar zij wilde ze zelf graag houden.’’

Zoektocht

Het wakkerde de interesse van Tineke aan, en er volgde een flinke zoektocht. ,,In de familie bleken een tante en een oom er allebei nog eentje in de garage te hebben staan. Maar ook zij wilden er geen afstand van doen.’’ Ze lacht. ,,Ik heb nog op heel wat verjaardagen lopen zeuren.’’ Een andere oom wist nog te vertellen dat het overleden hondje van oma ooit in zo’n kist begraven was, in een tuin in Sneek. ,,Maar die ging ik natuurlijk niet opgraven.’’

,,Ik blijf doorzoeken, want ik wil er eigenlijk nog twee bij’’

Uiteindelijk vond ze er eentje via Marktplaats. ,,Daar heb ik 25 euro voor betaald. Mijn vader verklaarde me voor gek.’’ Maar Tineke was er enorm blij mee. Zó blij, dat haar tante daarna zei: ,,Ach, ik heb die mij toch maar in de garage staan. Jij mag ’m ook wel hebben.’’ Dus nu heeft ze een setje in de huiskamer staan. Ze zette er wieltjes onder en bewaart er kaarsen en waxinelichtjes in. ,,Ik blijf nog doorzoeken, want ik wil er eigenlijk nog twee bij.’’ Die wil Tineke dan haar haar twee volwassen dochters schenken. ,,Want die kisten horen toch echt bij onze familie.’’

TEKST ANNIEK BOSWIJK
FOTO JILMER POSTMA

Source: woonblog