UITGELICHT | De bouillonpot met grote oren

UITGELICHT | De bouillonpot met grote oren

juni 14, 2019 0 Door admin

uitgelicht, dit mag nooit meer weg, bouillonpot, woonaccessoires

Al verhuis je honderd keer, er is vaak iets dat je nooit achter zal laten. Voor de een is dat een bord, voor de ander een bank. En al is de antieke bouillonpot van Iris uit Elahuizen wel zes keer gevallen, hij wordt er voor haar alleen maar mooier van.

Het gebeurde in Parijs, zo’n dertig jaar geleden, op de rommelmarkt bij Porte de Montreuil. Een grote markt, en pas bij de laatste kraam ziet ze hem staan: de bouillonpot. Een kloek model, type stoer boers, handgemaakt en beschilderd met simpele lelies, rozerood. ,,Ik viel op die grote oren’’, lacht Iris Maaskant. ,,En hij is lekker dikkig, heeft een zekere plompheid, daar houd ik erg van.’’

Antiek uit de negentiende eeuw

Ongeschonden is ’ie niet, verre van. Een flinke barst kruipt over zijn bolle buik, en het deksel is getekend door noodlottige breuken. Desondanks vraagt de verkoper een flinke prijs. ,,Iets meer zelfs dan ik aanvankelijk verstond.’’ Maar ja, behalve charmant plomp is de pot ook antiek. Negentiende-eeuws, ziet de kunsthistorica meteen. De ontdekking van drie roestige krammen die in het aardewerk zijn geslagen, preciseren haar oordeel.

,,Hij is wel zes keer gevallen, door mijn eigen onhandigheid”

,,Die werden toegepast vóór 1850, als versteviging van een gelijmde breuk. Kijk,’’ wijst ze, ,,er zitten er nu nog maar twee in, de werkster heeft de derde per ongeluk weggepoetst.’’ Dat is niet het enige ongelukje dat de pot overkwam sinds Iris hem een plekje gaf in het Friese plattelandshuis dat ze deelt met kunstenaar Jan Maaskant. ,,Hij is wel zes keer gevallen, door mijn eigen onhandigheid, of door de poezen. Maar een vriendin heeft hem steeds weer prachtig gelijmd, ze is een fantastische pottenplakker.’’ Al die littekens maken haar bouillonpot alleen maar mooier. ,,In gebruikssporen kun je een verhaal vermoeden.’’

Verzameling antiek en brocante

De Franse pot is maar een stuk uit de omvangrijke verzameling antiek en brocante servies die Iris in haar leven bij elkaar sprokkelde. Waar haar liefde voor servies werd geboren? ,,In 1970, op het Waterlooplein’’, weet ze nog precies. Het was het jaar dat ze in de hoofdstad ging studeren en wonen, praktisch om de hoek van de illustere rommelmarkt. ,,Ik kwam er om de twee dagen, ontmoette er andere jongeren, we kochten er onze kleding en meubeltjes. Het was in de hippietijd, de jongens droegen zelfgemaakte pakken van dekens, de meisjes blauwgeverfde laarzen.’’ Tussen bloemetjesjurken en huisraad ontdekte Iris de schoonheid van oud servies; borden, kommen en schalen van boerenafkomst, maar ook van grote merken als het Hollandse Regout, het Belgische Boch, het Franse Sarreguemines. ,,Ik wilde nooit meer iets anders!’’, vertelt ze.

,,De spullen vertellen allemaal een stukje van mijn verhaal”

Bijna vijftig jaar later struint Iris nog altijd rommelmarkten af op zoek naar servies (en ander doorleefd gebruiksgoed), óók voor de verkoop in haar brocantewinkel in Sloten. Oude liefde roest niet, en tsja, er sneuvelt ook wel eens wat, want alles wordt gewoon gebruikt, hoe gehecht ze ook is aan haar collectie. ,,Ik ben heel trouw aan mijn spullen, want ze vertellen allemaal een stukje van mijn verhaal. Die terrine, die kreeg ik na mijn doctoraal, mijn moeder ruilde ’m voor een van haar aquarellen. Dat aardewerken vergiet, die heeft een breuk omdat ’ie van de keukenplank viel na een trap van ons woedende zoontje. Mijn servies is een weerspiegeling van mijn geschiedenis, het is eigenlijk mijn biografie.’’

TEKST MONIQUE VAN DER PAUW
FOTO TON BROUWER

Het is parmantig klein en warm oranje van kleur en slechts 15 centimeter hoog. Lees hier waarom Sjoukje Terpstra uit Leeuwarden zo gek is op haar kleine fruitvergietje. Martje uit Valthermond zal nooit afscheid nemen van haar bijzondere eettafel. ,,Ik heb deze brug van de schroothoop gered. Hij weegt nogal wat, dus het was een uitdaging hem thuis te krijgen.’’

Source: woonblog