UITGELICHT | Kantoor- of kapperstoel van voor de oorlog

UITGELICHT | Kantoor- of kapperstoel van voor de oorlog

april 12, 2019 0 Door admin

uitgelicht, kapperstoel, dit mag nooit meer weg, wonen&co

Al verhuis je honderd keer, er is vaak iets dat je nooit achter zal laten. Voor de een is dat een bord, voor de ander een bank. Petra Jongkind is verknocht aan de kantoor- of kappersstoel, die haar moeder van een Joodse familie kreeg.

Als deze stoel toch eens kon vertellen. Zo veel verhalen zou hij hebben.’’ Maar wat dan precies, daar komen we niet meer achter. Tenminste niet meer over de vroegste geschiedenis van de stoel, die in ieder geval van voor de Tweede Wereldoorlog is.

,,De eigenaren destijds waren Joods’’, vertelt Petra Jongkind. ,,Waarschijnlijk hebben zij allerlei eigendommen weggegeven, voordat die in handen van de Duitsers konden vallen. Mijn moeder heeft toen deze stoel gekregen. Maar we weten niet eens om welke familie het ging. Het gezin is nooit teruggekeerd na de oorlog. En mijn moeder is al heel jong gestorven, toen ik vier was.’’

De stoel is haar enorm dierbaar. ,,Ik weet niet waarom, maar op de een of andere manier heb ik me altijd heel erg verbonden gevoeld met de Joden. Wat dat volk allemaal heeft moeten doorstaan. Ik omarm hen.’’

Kussenhoes

Wat ze wel weet, is dat haar moeder, die verpleegster in het ziekenhuis was en ooit nog voor prins Bernard heeft gezorgd toen die een ongeluk had gehad, als een heel sociale vrouw wordt omschreven. ,,Dat heeft iedereen die haar gekend heeft, mij altijd verteld. Dat ze zo vriendelijk en hartelijk was. Misschien is dat ook waarom die mensen haar hun prachtige stoel hebben toevertrouwd.’’

Ook het kussen dat erop ligt, mag nooit weg. ,,Of eigenlijk is het alleen de hoes. Die hoort voor mij helemaal bij de stoel. Hij is gemaakt door een kunstenares die met mijn ouders bevriend was, van wol van haar eigen schapen. Hij ligt er al in zolang als ik me kan herinneren.’’

,,De hoes is gemaakt door een kunstenares, van wol van haar eigen schapen”

In haar jeugd stond de stoel bij haar vader op kantoor. ,,Die had een grossierderij in tabakswaar, in Nunspeet. We hebben het altijd als een kantoorstoel gezien, tot i mand ons er eens op wees dat de stoel achterover gekanteld kan worden. Zo vonden we uit dat het origineel waarschijnlijk dus een kappersstoel moet zijn geweest.’’

Toen haar vader op hoge leeftijd naar het bejaardenhuis ging en er geen ruimte meer voor had, belandde de stoel bij Petra. ,,Het is een van mijn meest geliefde bezittingen. Met ons is hij meeverhuisd naar Friesland, eerst naar Grou en Kootstertille, later naar Workum, waar we nu alweer dertig jaar lang wonen.’’

Houtsnijwerk

Nooit zal ze de stoel wegdoen. ,,Maar net zoals de stoel ouder wordt, worden wij dat ook. Dus ik hoop dat als wij er niet meer zijn, hij bij een van onze zoons een plekje krijgt.’’

,,Het is echt een stoel om van te genieten”

Het gebeurt eigenlijk zelden dat iemand erop zit. ,,Ik vertroetel hem’’, zegt ze lachend. ,,Hooguit als er visite is, en we extra plaatsen nodig hebben, dan trekken we hem bij de zithoek. Maar dan kijk ik er altijd een beetje angstvallig naar. Als er maar niks mee gebeurt…’’

Toch is het ook niet zomaar een pronkstuk, vindt ze. ,,Nee hoor, zo zie ik het niet. Ik kijk er wel graag naar, met het mooie houtsnijwerk. Het is echt een stoel om van te genieten. Maar we gebruiken hem ook vaak om van alles op te leggen. ,,Gooi dat maar even op de stoel’’, zeggen we dan.

TEKST ANNIEK BOSWIJK
FOTO MARGRIET DE JAGER

Hermie Wieske zal nooit afscheid nemen van het levensgrote wandkleed van haar oom. ,,Het is helemaal symmetrisch, in spiegelbeeld, gemaakt van kleine stukjes tapijt.”  Pauline uit IJlst heeft als kunstenaar zat dingen die ze nooit meer weg doet, maar is het meest gehecht aan haar schilderskastje. ,,De hele historie van verftechnieken zit in dit kastje.”

Source: woonblog